Tasmanië

Tasmanië

Hoe moet iemand die ruim 60 jaar geleden vanuit Nederland naar Tasmanië reisde zich gevoeld hebben? Waarschijnlijk nog een beetje duizelig van de zesweekse bootreis en wellicht een lichte jetlag (boatlag) in de benen maar daar stond je dan met een kist vol spullen. Ondanks al die lichamelijke ongemakken moeten ze toch met enige verbazing hebben rondgekeken naar alle wildernis. Waarschijnlijk niet meer de wildernis waarop Abel Tasman in 1642 voet zette maar toch genoeg om je over te verbazen. Ik ken het Nederland van 60 jaar geleden niet maar ik kan me voorstellen dat het verschil groot moet zijn geweest en dat is het nog steeds.

Met hun hele hebben en houden stonden ze te turen over het wilderige groen op een totaal onbekend eiland. Een eiland met nauwelijks wegen maar vooral natuur. Dit was geen Ameland of Terschelling maar een ontzettend groot ruw eiland. Tasmanië is namelijk anderhalf keer zo groot als Nederland en heeft maar 500.000 inwoners. Dat zullen er 60 jaar geleden nog een stuk minder zijn geweest. Het eiland was dus nagenoeg leeg qua mensen en vol met ongerepte natuur. Deze Nederlanders kwamen echter niet voor een frisse boswandeling maar om hun nieuwe leven op poten te zetten. Dit werd hun nieuwe thuis. Tussen de prachtige meren, bergen, regenwouden en stranden. Hoe moeten ze zich toen gevoeld hebben? Wat zagen ze toen ze net de boot af stapten?

Toen ik begon met dit verhaal probeerde ik te bedenken hoe je Tasmanië het beste kan omschrijven of verwoorden. Omdat een gedicht dit soms beter kan dan een reisverslag van duizend woorden zocht ik naar wat gedichten over Tasmanië. Ik vond er een die mij wel aansprak. Het is een gedicht van Vivian Smit, een geboren en getogen Tassie.

Water colour country. Here the hills
rot like rugs beneath enormous skies
and all day long the shadows of the clouds
stain the paddocks with their running dyes

In the small valleys and along the coast,
the land untamed between the scattered farms,
deconsecrated churches lose their paint
and failing pubs their fading coats of arms

Beyond the beach the pine trees creak and moan,
In the long valley poplars in a row,
the hills breathing like a horse’s flank
with grasses combed and clean of the last snow

Het is een mooi gedicht maar ik heb het gevoel dat er nog wat ontbreekt. Dat het niet helemaal volledig is. Dat het geen volledig recht doet aan het ongetemde deel van Tasmanië. Vivian Smith spreekt van “the land untamed between the scattered farms” en misschien is dat wel andersom, “the scattered farms between the land untamed”. Tasmanië heeft de laatste echte wildernis van de wereld en 40% van Tasmanië is beschermd. Dat is snel gerekend ongeveer driekwart van Nederland. Hoe moeten die Nederlanders zich gevoeld hebben?

Schermafbeelding 2014-12-22 om 19.56.10Begin jaren vijftig besloot een gedeelte van mijn familie dat het genoeg was geweest. “Nederland is niet het land waarin wij onze kinderen willen groot brengen”, moeten ze gedacht hebben. Bang voor een derde wereldoorlog. Bang dat na de Duitsers de Russen Nederland zouden dicteren, besloten ze met een paar families dat Tasmanië een goed alternatief was. Ver weg van alle ellende en vollop mogelijkheden. Je zou bijna zeggen dat dit weer actueel wordt. Twee uitverkoren mannen gingen op verkenningstocht alvorens ze alle families zouden verschepen. Mocht er wat met deze mannen gebeuren dan zou de rest voor hun families zorgen. Na een succesvolle missie vertrokken ze voorgoed. Een lange reis vol onzekerheden. Een toekomst vol onzekerheden. Een land vol mogelijkheden. De eerste stap op vreemde bodem. Hoe moeten ze zich gevoeld hebben?

Wij hebben een aantal heerlijke dagen op Tasmanië doorgebracht en een klein beetje van deze geschiedenis mogen ophalen. Veel dank aan Mike en Cathy die ons ontzettend veel hebben verteld en laten zien. Het was prachtig!

There is 1 comment for this article
  1. cathy and mike at 5:18 am

    Dat heb je heel mooi geschreven Nicolle. Haartilijk bedankt. En de fotos zijn prachtig ! Het was en heele geseliche tijd die wij noit gaan vergeten! Thanks for the memories and the friendship ! Beautiful !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *