Chaos in Hanoi

Chaos in Hanoi

Het is half negen in de ochtend als we landen op het vliegveld van Hanoi. Het is grouw, druilerig en koud. Dertig graden is even wennen na de veertig graden van Bangkok. Alhoewel het frisse wel even fijn is vinden we regen een minder goed idee.

De taxi haalt ons op voor een tripje van 45 minuten naar ons hostel. Tijdens deze rit wordt me langzaam duidelijk dat we hier te maken hebben met een interessant verkeersconcept. De toeter speelt hierin een sleutelrol aangezien hiermee alles gecommuniceerd wordt. Twee keer kort en één keer lang is: pas op ik haal je links in. Eén keer lang en twee keer kort is: pas op ik haal je rechts in. Vier keer kort is: pas op ik haal je via de vluchtstrook in terwijl ik aan het bellen ben en één keer heel lang is: ik haal je rechts in en druk em er daarna tussen om de volgende weer links in te halen en een paar scooters van de weg te duwen. Ik ben de rest van de codes nog aan het ontcijferen maar dit moet het zo’n beetje zijn. In Nederland vliegen je de middelvingers om de oren met dit gedrag maar in Hanoi blijkt het de gewoonste zaak van de wereld.

Ons hostel is een eenvoudig maar prettig verblijf waar we ontzettend vriendelijk ontvangen worden met een kop thee en watermeloen. Bekomen van de schrik besluiten we de stad een beetje te verkennen. We zitten vlak bij het Hoan Kiem meer en dat moet wel mooi zijn. Al wandelend zien we het meer al liggen. Alleen nog even de weg oversteken. Er zijn veel scooters. Heel veel scooters. Waar in Nederland alleen zestien jarige pubers of hippe Amsterdamse makelaars een scooter rijden is het in Hanoi weggelegd voor iedereen die ook maar een beetje een stuur kan vasthouden. Gelukkig zien we een zebrapad. Onze redding. Helaas blijkt het zebrapad niet meer te betekenen dan een platgereden zebra dus zijn we op onszelf aangewezen. Ik pak Nicolle’s hand en we sluiten onze ogen. Met een zelfverzekerde pas beginnen we te lopen. Niet twijfelen en erop vertrouwen dat ze jou wel ontwijken als je maar in één tempo doorloopt, hadden we gelezen. Getoeter en gebrom om ons heen. De weg lijkt eindeloos breed en ineens zien we een helder fel wit licht. Bang dat we het niet gehaald hebben doen we onze ogen open. Ik zie nergens een engel of een poort. Gelukkig, het is de zon die een beetje door begint te komen. We staan voor een prachtig meer midden in Hanoi.

Na een aantal keer oversteken worden we er handig in. Naast zebrapaden blijken ook stoplichten weinig te betekenen. De regel is dat er geen regels zijn zo lijkt het. Met verbazing staan we naar een aantal drukke kruispunten te kijken. Het scooter rijden lijkt een beetje op het lopen door een grote mensenmassa. Langzaam duwt iedereen zich een weg door de drukte. Daarnaast is het ook wonderlijk om te zien hoeveel bagage er op een scooter past. Tien kratjes bier is geen probleem. Er wordt ons geregeld een scooter aangeboden maar daar passen we voor. We nemen een drankje op een krukje op straat. Zo kunnen we nog een tijdje naar deze wonderbaarlijke chaos in Hanoi kijken.

There are 4 comments for this article
    • Nicolle
      Nicolle at 11:59 pm

      Haha, dat is een hele goede tip! Thx! Jullie veel plezier op Ibiza. We hebben onze tips net doorgegeven. Wellicht wordt dat ooit nog een blogpost voor iedereen die Ibiza en de hippie vibes wil proeven.

  1. tineke at 10:58 am

    Lieve Laurens en Nicole,

    Toen ik de foto zag dacht ik: ze zitten daar vast tussen op hun scootertje voor wat extra spanning en sensatie…. Genietze! tineke

    • Nicolle
      Nicolle at 11:57 pm

      Dat durfde we op dat moment niet. Inmiddels heeft Laurens al wat ervaring met maneuvreren door onmogelijke drukke kruispunten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *